A.L.Snijders

Kleitablet

De volgorde. Op een stukje papier schrijf ik met een Ikea-potloodje een kort verhaal. Langzaam, ik doe al m’n hele leven alles langzaam. Daarna schrijf ik het over op de computer, behalve een enkele d/t verander ik niets. Tenslotte stuur ik het weg – het apparaat maakt het geluid van een vliegende vogel. Nieuw bedrijf. Een zeer grote bestelauto stopt op het pad. Ik zou graag alles begrijpen, ik loop naar buiten, maar vraag natuurlijk weer niets aan de vrolijke chauffeuse. Ze noemt m’n naam en vraagt of ik het ben. Ik knik, ik ben het altijd. Ik zou wel eens Philip Glass willen zijn, maar dat gebeurt nooit. Ze overhandigt me het pakket en wenst me een goede middag. Het regent, ik ga snel naar binnen. Het is een boek, Ode aan de brief, kroniek van een verdwijnend fenomeen – schrijver: Simon Garfield. Er is een brief bij, door Richard met een vulpen geschreven, twee kantjes. Hij is meer dan dertig jaar jonger dan ik, zulke dingen komen voor. Hij vraagt zich af of het erg is dat de geschreven brief verdwijnt. Hij vraagt of ik nog wel eens verlang naar het kleitablet, een vraag die me verrast en op m’n nummer zet. Hij kan goed schrijven, hij spreekt z’n talen, zijn kinderen kunnen goed leren, zijn vrouw werkt in het onderwijs, hij voetbalt en surft op zeeën aan de kusten van Brazilië, Australië, Italië. Hij correspondeert met iedereen via internet, behalve met mij. Vanuit Brazilië, Australië, Italië en Leiden ontvang ik zijn post met zegels en stempels. Hij schrijft me met een vulpen omdat hij weet dat ik de verdwijning van de klassieke brief betreur. Hij probeert me met uitstel te troosten.
17-03-19

Advertisements